From BlenderWiki

Pierwsze uruchomienie

Tak więc zainstalowałeś Blendera! Teraz go uruchom... Jeśli znasz Blendera 2.4x lub inny program 3D (jak Maya, 3DS Max, XSI), Blender 2.5 jest odrobinę inny. Jednak znajdziesz podobieństwa do twojego poprzedniego programu (jak: 3D Viewport, Outliner, Timeline...). Jeśli po raz pierwszy uruchamiasz program 3D, to zupełna nowość. Nie obawiaj się - nie gryzie.

Po uruchomieniu Blendera, przyjrzyj się ekranowi powitalnemu:

U samej góry zobaczysz wersję Blendera.

Aby rozpocząć pracę w Blenderze, masz do wyboru:

• Kliknąć na jednym z sześciu ostatnich dokumentów (jeśli jakieś są)
• Kliknąć gdziekolwiek na ekranie (wyłączając ciemny obszar ekranu powitalnego) lub nacisnąć Esc aby pracować z nowym dokumentem.

Koncepcje interfejsu

Pierwsza rzecz, Blender jest wielo-platformowy. To znaczy, że działa na systemach Linux, Mac OSX, Windows... Możesz więc zapytać : Czy to ten sam Blender?. Odpowiedź brzmi...TAK ! Dlatego, że interfejs Blendera jest oparty na OpenGL i posiada swój własny wygląd.

Trzy zasady

Interfejs Blendera oparty jest na trzech zasadach :

• Nie nakładający się : Interfejs pozwala widzieć istotne opcje i narzędzia, bez ciągłego przeciągania okienek.⁽¹⁾.
• Nie blokujący : Narzędzia i opcje interfejsu nie blokują użytkownikowi dostępu do innych części Blendera. Blender nie posiada wyskakujących okienek, które wymagają wprowadzenia danych przed wykonaniem czynności.
• Non Modal : Wprowadzanie poleceń powinno pozostać możliwie spójne i przewidywalne, bez zmieniania zazwyczaj używanych metod (mysz, klawiatura).(org.ang.: User input should remain as consistent and predictable as possible without changing commonly used methods (mouse, keyboard) on the fly.)

⁽¹⁾Jednakże, Blender 2.5 dopuszcza otwieranie wielu okien dla ustawień wielo-ekranowych. Jest to wyjątek od zasady Nie nakładający się.

Potęga interfejsu

Rysowany na ekranie przez OpenGL, pozwala zorganizować ekrany Blendera według potrzeb dla każdego wyspecjalizowanego zadania. Ustawienia te, mogą zostać nazwane i zapamiętane.

Blender jest silnie oparty na skrótach klawiaturowych w celu przyspieszenia pracy. Ponadto, mapy klawiszy mogą być łatwo edytowane i zapamiętane.

Przegląd

Popatrzmy na domyślny układ interfejsu. Złożony jest z okien edytorów, nagłówków, przycisków kontekstowych, paneli i kontrolek.

• W Blenderze Edytor (ang.Editor) to część programu która służy do specyficznych zadań ( widok 3D, edytor właściwości, edytor sekwencji wideo, edytor nodów...). Każdy edytor posiada własny Nagłówek (ang.Header) ulokowany od góry lub od dołu.
• Przyciski kontekstowe (ang.Context buttons) umożliwiają dostęp do opcji. Są jak zakładki i często znajdują się na nagłówku edytora (jak w Edytorze właściwości).
• W każdym edytorze, opcje są zgrupowane w Panel aby interfejs był zorganizowany logicznie (panel koloru, panel wymiarów...).
• Panele zawierają Kontrolki. Mogą to być funkcje, opcje lub wartości. W Blenderze mamy kilka typów kontrolek:
  • 
    Przyciski : zapewniają dostęp do narzędzi (Translate, Rotate, Insert Keyframe). Te narzędzia mają często własny skrót klawiaturowy aby przyspieszyć pracę. Najedź kursorem myszki na przycisk aby zobaczyć podpowiedź i skrót.
  • 
    Checkboxes : pozwalają włączyć lub wyłączyć daną opcję. Zawierają wartość logiczną (prawda/fałsz, 1/0).
  • 
    Suwaki : pozwalają wprowadzić wartość liczbową. Mogą być ograniczone (od 0.0 do 100.0) lub nieograniczone (od -∞ do +∞). W Blenderze dostępne są dwa typy suwaków.
  • 
    Menu wyboru : pozwala wybrać jedną wartość z listy.

Przeczytaj więcej o przyciskach i kontrolkach »